Zgłoś uwagi

Senator Jan Maria Jackowski - Wystąpienie z dnia 16 stycznia 2020 roku.

Informacja Prezesa Rady Ministrów na temat stanu polskiego hutnictwa ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji w krakowskim oddziale ArcelorMittal, polityki celnej oraz przedstawienie stanowiska planów rządu mających na celu powstrzymanie upadku branży w Polsce

Brak odpowiedniej wtyczki Adobe Flash Player

Ściągnij
52 wyświetleń
0

Senator Jan Maria Jackowski:

Ja chciałbym na wstępie podziękować panu ministrowi za tę informację, którą przedstawił Wysokiemu Senatowi, i zwrócić uwagę, że w tym, co mówił pan minister, była zawarta dość szeroka panorama problemów, które są związane z konkretną sytuacją huty w Krakowie. Nie jest tak, że mamy do czynienia z jakąś zamkniętą całością, oderwaną od otoczenia, otoczenia gospodarczego i społecznego w Krakowie, w Polsce, ale przede wszystkim od kontekstu europejskiego. Pan minister bardzo wyraźnie o tym mówił, m.in. wskazując na to, jak bardzo jest potrzebna europejska polityka czy aktywność zainteresowanych rządów w ramach europejskiej polityki dotyczącej branży hutniczej. Część tych zjawisk, o których była mowa, jest pochodną konkretnej sytuacji w Polsce, ale część jest pochodną polityki, która jest prowadzona na szczeblu unijnym, dlatego w moim głębokim przekonaniu tu potrzebne są działania na wielu frontach.

Wielokrotnie w tej debacie był przywoływany przykład Niemiec. Pan minister wspomniał, że produkcja stali w Niemczech jest sześciokrotnie wyższa niż w Polsce. Pan senator Klich wspomniał o stoczniach niemieckich…

(Senator Bogdan Klich: O stoczniach nie mówiłem, tylko o hutach.)

O hutach, które pracują w Niemczech również na rzecz stoczni niemieckich, które nie zostały w takiej skali pozamykane jak stocznie w Polsce. Te stocznie znalazły się w trudnej sytuacji ekonomicznej z racji kryzysu i z racji innych czynników. Przypomnę, że poprzedni rząd, podczas rządów koalicji PO-PSL, zdecydował się na radykalne ruchy w tym zakresie, co oczywiście przyniosło efekt w postaci zamrożenia przemysłu stoczniowego w Polsce. Rząd niemiecki umiał na forum Unii Europejskiej przekonać instancje europejskie, że pomoc publiczna, która jest udzielana stoczniom niemieckim, jest pomocą, która mieści się w politykach europejskich. Ja podaję to jako przykład, żeby pokazać pewne różnice w podejściu do polityki gospodarczej. W ogóle od początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy zaczęło się wyjście przemysłu europejskiego – ono wcześniej się zaczęło, ale wtedy się nasiliło – z Europy i było modne inwestowanie w różnych krajach pozaeuropejskich, budowanie, tworzenie miejsc pracy, no, również ze względu na koszty produkcji, na inne czynniki likwidowano w wielu krajach europejskich całe branże przemysłu, Niemcy prowadziły odmienną politykę, starając się maksymalnie utrzymać swój bardzo wysoki, największy w Europie potencjał przemysłowy. I to jest ta różnica w podejściu do tych kwestii gospodarczych.

I chciałbym zwrócić uwagę na to, że sytuacja huty w Krakowie jest pochodną wielu czynników, które determinują sytuację tego konkretnego zakładu. No, to jest też kwestia polityki klimatycznej, bardzo ambitnej. Polityki klimatycznej, która również w Europie zaczyna wzbudzać powszechną dyskusję, ponieważ okazuje się, że jeżeli chodzi o konkurencyjność na scenie globalnej, to radykalnie ambitna polityka klimatyczna, z tymi obostrzeniami, które są wprowadzane, powoduje utratę konkurencyjności na scenie globalnej przez obiekty przemysłu europejskiego.

Kolejna kwestia. Europa chlubi się chociażby tym, że następuje redukcja emisji CO2. Tak, w Europie następuje. Ale ta liczona do potencjału przemysłowego. Bo ta liczona w stosunku do konsumpcji, wręcz przeciwnie, rośnie, ponieważ Europejczycy używają produktów, które zostały wyprodukowane poza granicami Europy i w związku z tym te emisje CO2, które były związane z tą konkretną produkcją, nie są wliczone do bilansu konkretnie w Europie, natomiast faktycznie one istnieją.

A więc widzimy, że w przypadku polityki klimatycznej trzeba również zachować jakąś racjonalność w dyskusji na jej temat. I dlatego wydaje się… To, do czego bym zachęcał polski rząd, to jest to, aby mądrze, w sposób przemyślany i konsekwentnie wprowadzać korektę do błędów transformacji z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych – była o tym mowa w pytaniach, pan senator Rusiecki zadawał konkretne pytanie – kiedy uważano, że brak polityki gospodarczej jest najlepszą polityką gospodarczą, kiedy prowadzono taką dosyć, powiedziałbym, nieprzemyślaną ze strategicznego punktu widzenia politykę w zakresie chociażby prywatyzacji zakładów, sprzedaży, pozbywania się całych branż gospodarczych, które wtedy jeszcze istniały. I to doprowadziło do sytuacji, że mieliśmy przecież nasilone protesty społeczne, które przy tej okazji również występowały. Tak że zachęcałbym rząd zarówno do jeszcze większej aktywności na forum Unii Europejskiej w tych wszystkich dyskusjach wieloaspektowych – starałem się skrótowo zarysować paletę i zakres tych obszarów, których ta dyskusja dotyczy, a dotyczy ona nie tylko polityki klimatycznej, ale i innych polityk – jak i do korekty polityki gospodarczej, której pochodną jest obecna sytuacja, w jakiej niektóre branże przemysłowe w Polsce się znajdują. Dziękuję.

Czytaj więcej

Umieść film na stronie
Oceń senatora
Ocena
4
Pozycja w rankingu:
75
Liczba głosów: 4
Pliki cookies w naszym serwisie
Informacji zarejestrowanych w plikach "cookies" używamy m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Możesz zmienić ustawienia dotyczące "cookies" w swojej przeglądarce internetowej. Jeżeli pozostawisz te ustawienia bez zmian pliki cookies zostaną zapisane w pamięci urządzenia. Zmiana ustawień plików "cookies" może ograniczyć funkcjonalność serwisu.
Nie pokazuj więcej tego komunikatu.